Poëzie over afzien in een inrichting
EINDHOVEN – Achttien jaar was Jenny van Silfhout toen ze voor het eerst een poging tot zelfdoding deed, door een overdosis pillen in te nemen. Ze zou dat nadien nog drie keer herhalen, maar niet één poging slaagde.
Nu, vijf jaar later, publiceert de 23-jarige
Eindhovense een bundel met vijftig gedichten over
haar leven in psychiatrische inrichtingen, waar ze
meermaals voor een halfjaar of langer werd
opgenomen. Eerst De Grote Beek, toen de
PAAZ-afdeling van het Máxima Medisch Centrum in
Eindhoven en ten slotte driekwart jaar De Kreek in
Dordrecht.
Jenny van Silfhout: ,,Natuurlijk is het leven in een inrichting niet prettig. Het is overal hetzelfde liedje: lange gangen, deuren die gesloten blijven. Je kunt nergens naartoe. Het vertrouwen is dan ver te zoeken.” Ze vond een uitlaatklep in het schrijven van gedichten, zoals ‘Opsluiten’: Dat willen ze gaan doen, mij opsluiten voor iets wat ik nog niet gedaan heb.
Ik word gestraft voor wat ik denk, voor wat ik voel.
Ik ben verraden, in de val gelokt én erin getrapt.
,,Zo voelde dat toen ik voor het eerst uit huis werd geplaatst en opgesloten”, zegt Van Silfhout. „ In Dordrecht kreeg ik wel een goede band met de psychiater. Dan gloort er weer hoop aan de horizon.”
,,Ik hoop dat andere mensen die in dezelfde situatie hebben verkeerd iets herkennen in de gedichten die in ‘Gevangen in mezelf’ staan”, zegt Van Silfhout. ,, Want ik ben ondanks alles een normale meid. Ik had ook een normaal leven, dacht ik. Ik woonde met mijn ouders, twee broers en mijn zus in de Achtse Barrier. Een gewoon gezin. Alleen op de basisschool werd ik gepest. Waarom, dat weet ik nog steeds niet.”
Op de middelbare school ging het bergafwaarts met haar. Ze haalde nog wel haar vwo-diploma, maar zat niet lekker in haar vel. ,,Waar ik ook naartoe ging, ik had steeds het idee dat ik achtervolgd werd of dat ik door camera’s in de gaten werd gehouden. Bij het winkelen zag ik altijd kleine knopjes die me in de gaten hielden. Gek werd ik daarvan. Maar ik wist niet wat me mankeerde.”
Uit onderzoeken bleek na enige tijd dat ze aan paranoïde schizofrenie leed. ,,Dan zie je zulke dingen, maar je gaat je ook afvragen wat het nut van het leven is. Want iedere dag is weer hetzelfde. Je staat ’s morgens op, gaat ’s avonds naar bed en tussendoor doe je de dagelijkse dingen. En dat 365 dagen lang. Mijn hemel dacht ik dan, leef ik hiervoor? Want je weet: als je leeft, dan ga je ten slotte ook dood. Daarom hoefde het voor mij allemaal niet meer.”
Nu zegt Van Silfhout weer zielsgelukkig te zijn, in haar huisje aan de Jan van der Heijdestraat in Woensel-West. Daar leeft ze met haar poezen Tammy en Luna en speelt ze weer piano. En sinds kort heeft ze ook weer blokfluitles.
Zaterdag wordt de gedichtenbundel ‘Gevangen in mezelf’ gepresenteerd. Dat gebeurt tijdens een inloopdag van 11.00 tot 14.00 uur op Jan van der Heijdestraat 20. De bundel kost 12,50 euro en is ook te koop via www.gigaboek.nl.
Jenny van Silfhout: ,,Natuurlijk is het leven in een inrichting niet prettig. Het is overal hetzelfde liedje: lange gangen, deuren die gesloten blijven. Je kunt nergens naartoe. Het vertrouwen is dan ver te zoeken.” Ze vond een uitlaatklep in het schrijven van gedichten, zoals ‘Opsluiten’: Dat willen ze gaan doen, mij opsluiten voor iets wat ik nog niet gedaan heb.
Ik word gestraft voor wat ik denk, voor wat ik voel.
Ik ben verraden, in de val gelokt én erin getrapt.
,,Zo voelde dat toen ik voor het eerst uit huis werd geplaatst en opgesloten”, zegt Van Silfhout. „ In Dordrecht kreeg ik wel een goede band met de psychiater. Dan gloort er weer hoop aan de horizon.”
,,Ik hoop dat andere mensen die in dezelfde situatie hebben verkeerd iets herkennen in de gedichten die in ‘Gevangen in mezelf’ staan”, zegt Van Silfhout. ,, Want ik ben ondanks alles een normale meid. Ik had ook een normaal leven, dacht ik. Ik woonde met mijn ouders, twee broers en mijn zus in de Achtse Barrier. Een gewoon gezin. Alleen op de basisschool werd ik gepest. Waarom, dat weet ik nog steeds niet.”
Op de middelbare school ging het bergafwaarts met haar. Ze haalde nog wel haar vwo-diploma, maar zat niet lekker in haar vel. ,,Waar ik ook naartoe ging, ik had steeds het idee dat ik achtervolgd werd of dat ik door camera’s in de gaten werd gehouden. Bij het winkelen zag ik altijd kleine knopjes die me in de gaten hielden. Gek werd ik daarvan. Maar ik wist niet wat me mankeerde.”
Uit onderzoeken bleek na enige tijd dat ze aan paranoïde schizofrenie leed. ,,Dan zie je zulke dingen, maar je gaat je ook afvragen wat het nut van het leven is. Want iedere dag is weer hetzelfde. Je staat ’s morgens op, gaat ’s avonds naar bed en tussendoor doe je de dagelijkse dingen. En dat 365 dagen lang. Mijn hemel dacht ik dan, leef ik hiervoor? Want je weet: als je leeft, dan ga je ten slotte ook dood. Daarom hoefde het voor mij allemaal niet meer.”
Nu zegt Van Silfhout weer zielsgelukkig te zijn, in haar huisje aan de Jan van der Heijdestraat in Woensel-West. Daar leeft ze met haar poezen Tammy en Luna en speelt ze weer piano. En sinds kort heeft ze ook weer blokfluitles.
Zaterdag wordt de gedichtenbundel ‘Gevangen in mezelf’ gepresenteerd. Dat gebeurt tijdens een inloopdag van 11.00 tot 14.00 uur op Jan van der Heijdestraat 20. De bundel kost 12,50 euro en is ook te koop via www.gigaboek.nl.
