gigaboek

Dinsdag 14 januari 2003 - Al twaalf jaar houdt Claudia van Venrooij uit Sprang-Capelle een dagboek bij over haar eetstoornissen, anorexia en boulimia. Onlangs verschenen fragmenten hieruit in boekvorm. "Ik kan jaloers zijn op iemand die 22 kilo weegt."

Claudia van Venrooij (28) uit Sprang-Capelle is een goedlachse, vrolijke vrouw die in een leuk huisje woont met haar poes Happer en hond Rakker die luid blaffend het bezoek begroet. De koffie dampt en Claudia presenteert koek. Zelf neemt ze niet. Niet dat ze het niet lust. Er zijn dagen dat ze in één ruk een pak leeg eet. Maar dan wel als ze alleen is. Om daarna spijt te hebben. En vervolgens te zorgen dat het voedsel zo snel mogelijk haar lichaam verlaat. Vaak door het innemen van laxeertabletten. Boulimia heet de ziekte waaraan Claudia lijdt, vroeger had ze anorexia. En daarover gaat haar boek ‘Geleefd door een eetstoornis’, dat onlangs verscheen.

Het boek bevat fragmenten uit de dagboeken die Claudia gedurende twaalf jaar bijhield. Heel openhartig vertelt ze over haar belevenissen op eetgebied. Zowat alles heeft de Sprang-Capelse meegemaakt. Haar laagste gewicht bedroeg 29,7 kilo, op haar zwaarst was ze 66 kilo. Ze is opgenomen geweest, weggelopen, heeft gelogen, zowat alles op het gebied van alternatieve hulpverleners afgewerkt en was zo wanhopig dat ze liever dood was dan dat ze nog een kilo zou aankomen. En het is nog niet over. "Nee, ik ben er nog lang niet", vertelt ze openhartig. Liegen doet ze niet meer. "Het is toch zoals het is, ik heb een eetstoornis. Daar moet ik mee verder en daar moet ik nog heel hard aan werken. Nooit zal ik er vanaf zijn, maar het moet ooit zover komen dat het niet meer mijn hele leven beheerst."

Pony
Het begon op haar zestiende. Ze was met haar 48 kilo en 1.64 meter een doorsnee tiener. Niet bepaald te dik. Maar ze vond vriendinnen slanker en toen ze niet meer op een pony mocht rijden omdat ze te zwaar voor het dier werd (‘onzin natuurlijk’), ging ze lijnen. Dat ging zo goed en Claudia was zo trots op deze prestatie, dat ze niet meer kon stoppen. Met 35 kilo vond ze toch nog dat ze een onderkin had en die dijen waren ook moddervet. Ze stelde alles in het werk om nog meer gewicht te verliezen. Niet-eten en wegen werden een obessie. "Ik zette ‘s nachts de wekker om me te kunnen wegen."

Op visite gaan wilde ze niet, want dan moest ze wat eten, en dat ging weer ten koste van de tijd die ze wilde sporten. Dat deed Claudia zo’n vijf uur per dag. Desnoods stond ze er om vijf uur ‘s ochtends voor op. Want wat ze ook van haar mochten denken: afvallen dat kon ze als geen ander. En hoe meer kilo’s er af waren, hoe meer Claudia nóg slanker wilde worden. "Ik zag zelf helemaal niet dat ik te dun was. Bij een ander wel hoor, maar mijn lichaam, dat was een ander verhaal. Ook als mensen er iets van zeiden, geloofde ik dat niet. "Dat doen ze maar om mij gerust te stellen, dacht ik dan."

Ziekenhuis
Opnames in onder meer het ziekenhuis in Waalwijk en Tilburg hielpen niet. "Dat lag niet aan de hulpverleners, maar aan mij", zegt ze eerlijk. "Als je diep in je hart niet wilt, lukt het toch niet. En blijkbaar wilde ik niet beter worden." Omdat Claudia alles wat over anorexia en boulimia las wat er maar te krijgen was en omdat ze veel steun had aan ervaringen van anderen, besloot ze haar verhaal te boek te stellen. "Dat vind ik nog steeds heel erg eng, maar mijn hulpverleenster spoorde me aan dagboekfragmenten op te sturen. De tweede uitgever die ik probeerde, wilde het publiceren."

Claudia weet dat ze nog een lange weg te gaan heeft. Ze weet dat ze nooit meer in de gevarenzone van beneden de 50 kilo mag komen. Maar haar gevoel zegt haar dat ze, hoe goed ze er nu ook uitziet, nog veel moet afvallen. "Ik wil zo graag dun zijn." Aan de muur van haar werkkamer hangt een naaktfoto van een Amerikaans meisje dat door anorexia slechts 22 kilo woog. "Kijk, daar kan ik jaloers op zijn. Zij haalde 22 kilo. Ik slechts 29,7."

Bestelformulier Geleefd door een eetstoornis