‘Ik heb in de achttien jaar dat ik in de beveiliging heb gezeten zoveel meegemaakt’, zegt Coerse wanneer hem naar zijn motieven gevraagd wordt. ‘Op feestjes vertelde ik altijd honderduit, waarna een vriend tegen mij zei: ‘Waarom schrijf je hier geen boek over?’ Ik heb de daad bij het woord gevoegd en ben uiteindelijk twee jaar met het schrijven bezig geweest.’

Jaren tachtig
Met groot plezier, vertelt hij. ‘Ik vond het harstikke leuk om het boek te schrijven. Natuurlijk, het is te veel werk om het allemaal te doen met het blote hoofd. Maar ik ging gewoon achter de computer zitten tikken en zette muziek uit de jaren tachtig op zodat de herinneringen herleefden. Mijn vrouw heeft het boek nagekeken en mij van tips voorzien’, aldus Coerse die opgroeide onder de rook van de Heinekenbrouwerij in de Pijp.
Via Hans van Willigenburg van Radio Noord-Holland kwam Coerse op het spoor van uitgeverij GigaBoek. Deze uitgeverij maakt gebruik van het zogenaamde printing on demand. De drukpersen worden hierbij vervangen door een laserprinter en de boeken worden pas geprint als er een bestelling is. Zodoende is het mogelijk boeken in een kleine oplage te printen en daarom ideaal voor beginnende auteurs.
Op de kaft van het boek staat een foto van zijn enkele jaren gestorven hond ‘Reddy’. Coerse: ‘Mijn beste kameraad. Ik draag mijn boek aan hem op.’ Er waren zelfs nachten dat zijn vrouw moest plaats maken voor deze trouwe viervoeter, aldus de echtgenote. Zo diep kan dus de vriendschap tussen man en hond gaan.

Krakers
In 1980 ging Coerse op zoek naar een nieuwe baan. ‘Een kennis bracht me op het idee om bij een beveiligingsbedrijf te gaan werken. Een snelle keuring en klaar was kees. Ik kon zelfs kiezen bij welke afdeling ik ging werken. Uiteindelijk koos ik voor de hondenbrigade. Ik kreeg een speciale dienstauto en een diensthond, Reddy dus, waarmee ik het hele land van Limburg tot Groningen en van Zandvoort tot Arnhem doortrok. Was het te ver om nog naar huis te rijden, dan werd er voor mij en Reddy een hotel geboekt.’
In de beginjaren van Coerse’s beveiligingswerk lieten de krakersbewegingen in Amsterdam zich niet onbetuigd. ‘Vaak was het zo dat een pand ontruimd was door de politie en wij moesten voorkomen dat het pand opnieuw gekraakt werd. Best spannend, want het was niet ondenkbaar dat er in zo’n geval ineens vijfhonderd man voor de deur stonden.’ Soms keek Coerse naar het nieuws en zag hij dat ergens in den lande een krakersontruiming plaatsvond. ‘Dan ging de telefoon en wist ik het al: ik moest op pad.’

Humor
Maar het hoofdbestanddeel van het boek vormt toch de humor, vertelt hij: ‘Zoals die keer in de Bijenkorf toen we bericht kregen dat er een insluiper in het pand was. Hij zou in één van de pashokjes zitten. Ik liep er heen met Reddy en plots schoot hij naar voren. Ik voelde mijn hart in mijn keel kloppen. Als een razende ging hij tekeer in het pashokje en ik was bang dat de insluiper werkelijk zou worden verscheurd. Toen ik het gordijn opzij schoof, zag ik een losse arm op de grond liggen. Ik schrok me rot maar gelukkig bleek een fractie van een seconde later dat mijn hond een paspop aan flarden had gebeten.’
In de loop van de jaren is het allemaal agressiever geworden, zegt Coerse. ‘Vroeger waren winkelsurveillances kat en muisspelletjes. Wanneer ik een winkeldief aanhield, bleef hij gewoon rustig en zei hij: ‘Wacht maar, volgende keer ben ik je te snel af.’ Tegenwoordig is het allemaal agressiever geworden en word je voor alles en nog wat uitgemaakt.’