'Ik ben in 1981 begonnen in de bewaking. Ik had geen ervaring en ook geen beveiligingsdiploma’s. In deze tijd was dit ook niet verplicht. Het belangrijkste was dat je twee handen, oren en benen had. Toen ik werd aangenomen, moest ik naar een bedrijf-/huisarts die in Amsterdam zat. In de wachtkamer zag ik een oude dokter uit de spreekkamer komen die toch al aardig tegen zijn pensioen aan liep. Binnen moest ik vertellen of ik enkele vreemde ziektes had gehad, en of ik me gezond voelde. Nadat ik had verteld dat ik niets mankeerde, moest ik achterin de kamer gaan staan, met mijn gezicht naar de dokter toe. Hij hield een bord omhoog waarop het alfabet stond. Toen ik de letters had herkend, werd mijn hartslag gemeten en de reflexen van mijn armen en knieën gecontroleerd met het bekende hamertje, en ik was goedgekeurd. Ik kreeg een geschreven briefje mee voor het bedrijf waar ik aan het werk kon gaan en ik kon mijn uniform ophalen.
Dat was het begin van dit boekje. Ik heb uit beleefdheid alle namen van (ex)collega’s veranderd, en de objectnamen niet genoemd.
Alleen mijn maatje Reddy kan ik niet veranderen, omdat hij veertien en een half jaar in mijn leven is geweest.
Inmiddels is er veel veranderd. Reddy, mijn trouwe viervoeter, is overleden en ik heb gekozen voor een andere richting van werk.
Ik hoop dat u met het lezen van dit boekje Bij onraad bellen een leuke indruk krijgt van een beroep met diverse toekomstmogelijkheden. Mocht u tot het besluit komen om ook te solliciteren, dan zou ik zeggen: ‘Veel werkplezier in de wereld die beveiliging heet.’'