De lijn is waar de liefde stopt - Aline Duportail (artikel uit Het Nieuwsblad)

ISBN 978-90-8548-2048

Paperback,      
13,4 x 19,5

€ 9,95

Bestelformulier     

 

Hoofdprijs voor Miss Dakloos: een huis voor een jaar
 

Moeder en dochter helpen thuisloze vrouwen er weer bovenop

SINT-NIKLAAS - Aline Duportail uit Sint-Niklaas is achttien, ex-drugskoerier, dichteres en kandidate voor Miss België. Als geen ander weet ze hoe snel je naar de afgrond glijdt. En hoe je er weer bovenop komt. Nu organiseert ze samen met haar moeder de eerste nationale verkiezing Miss Dakloos. De hoofdprijs: een vast verblijf en medische, psychologische en sociale hulp voor een jaar.

Aline straalt. 'Ik ben verkozen tot eerste eredame in de Oost-Vlaamse selectie voor Miss België. Je beseft niet wat voor een comeback dat is voor mij', zegt ze. 'Zo'n missverkiezing kan je een enorme boost geven.'

'Op mijn vijftiende ging het helemaal fout', vertelt Aline. 'Ik raakte vast in het drugsmilieu. Het harde drugsmilieu. Ik leefde gevaarlijk. Er was veel geweld en afgunst. Af en toe waren er serieuze bedreigingen. Om die af te wenden, moest ik drugs gaan leveren op plaatsen in Brussel. Ik zat gevangen in een vicieuze cirkel.'

Dat het veel erger had kunnen aflopen, beseft Aline heel goed. 'Gelukkig ben ik op een bepaald moment gedwongen alles aan mijn moeder te vertellen. Dat was het begin van mijn redding. Dat en schrijven.'

Ze heeft zopas haar derde boek uit. Een filosofische dichtbundel: De lijn is waar de liefde stopt . 'De lijn, dat is een drugslijn. Wie daarover gaat, valt in een eenzame wereld zonder liefde. Ik had drie boeken nodig om de drugsperiode van me te kunnen afschrijven.'

Vandaag zit Aline in het laatste jaar aan de kunsthumaniora Sint-Lukas in Brussel, waar ze fotografie volgt.

Samen met haar moeder Mathilde Pelsers wil ze nu daklozen ook de kans geven om mee te doen aan een échte missverkiezing: Miss Dakloos. Mathilde (52) leidt Le Petit Portail, een organisatie die vijf opvanghuizen heeft in Evere en Schaarbeek. 'Ik wil mijn mensen vooral het gevoel geven dat ze er nog bij horen', zegt Mathilde. 'Dat ze nog deel zijn van deze samenleving, ook al is die zo hard gefocust op het uiterlijke. Daarom schreef ik ons in voor het Eén-programma De naaktkalender , maar helaas haalden we de eindselectie niet.'

'Het idee Van Miss Dakloos is gekomen op het moment dat Aline meedeed aan Miss België. Ik heb haar daar trouwens voor ingeschreven, zonder dat ze het wist.' 'Voor die missverkiezing schminkte ik me nooit, waste maar af en toe mijn haar', vertelt Aline. 'Maar als een echte Sara - uit de VTM-serie - ben ik tijdens de verkiezing helemaal veranderd en besteed ik nu wel meer aandacht aan mezelf.'

Die ommekeer wil Mathilde ook bereiken met de missverkiezing. 'Thuisloze vrouwen mogen wat meer aandacht hebben voor hun uiterlijk. De meesten - dat moet toch gezegd - zien er inderdaad niet uit. Ze zijn onverzorgd, ziek en vaak verslaafd. Om van de luizen af te raken, knippen ze dan nog meestal hun haar kort. Mooi is het niet.'

Mathilde Pelsers staat al behoorlijk ver met de organisatie van Miss Dakloos. De eerste voorronde is in februari volgend jaar. Mathilde verwacht een honderdtal kandidates, uit de opvanghuizen. 'Een paar huizen hebben al laten weten dat zij hun kandidates zullen mooi maken voor het podium.'

Door via de opvanghuizen kandidates te werven, is Mathilde er meteen van verzekerd dat de vrouwen geen vaste verblijfplaats hebben maar dat wel verlangen. 'Dat is belangrijk. De meisjes die op straat leven en drinken en drugs nemen, en zich niet schikken naar regels van een opvanghuis, willen geen vast verblijf. Hen moet ik niet hebben in de verkiezing.'

En dan waar het allemaal om te doen is: de hoofdprijs. Die is niet mis: een huis waar de winnares een jaar mag in wonen. 'Mensen uit de immobiliënwereld willen sponsoren. De idee is dat er een soort Huis Miss Dakloos komt, waar de winnares dan telkens een jaar kan gaan wonen. Aan dat huis is ook een arts verbonden, een psycholoog en een sociaal assistent. Ook de twintig andere finalistes kunnen er terecht. Dat huis kan een mooie springplank zijn naar het normale leven. Want eerlijk: bijna niemand die ooit dakloos was, slaagt erin terug te keren naar de reguliere samenleving.'

Het Misshuis is nog niet helemaal rond, maar andere prijzenpakketten wel al: voeding- en kledingcheques bijvoorbeeld. 'In tegenstelling tot alle andere missverkiezingen moeten onze kandidates zelf geen sponsors of meters en peters aandragen. Dat doen wij wel allemaal. Onlangs konden we nog een vakantiewoningbedrijf als sponsor strikken. En twee kapperszaken en een winkel die badpakken verkoopt.'

Alle opvanghuizen van het land krijgen binnenkort een brief in de bus met de vraag kandidates te leveren voor de preselectie in februari. De finale is voor begin september. En die zal niet in een chique zaal plaatsvinden. 'Om trouw te blijven aan onszelf organiseren we die finale op straat, in Brussel.'

 Paul Demeyer

 

Bestelformulier

 

Lees ook van Aline: Femme de Nuit en Cor Rubber